سروده شادروان مهدی کاظمی

سرودهای شادروان مهدی کاظمی طولابی بسیار زیادند

سروده زیر به گویش لری درباره دختری است که از پسری شیاد گول خورده و مادرش او را از عشق بی ثبات و افسار گسیخته منع و به نصیحتش می پردازد

بر گرفته ار کتاب خرم آباد شناسی1

 

 

هی گُتِم دختر نرو وِ ئی رَه      خَنزارِیت اُفتا هینکَت کِلِی زه

رنگِ چِی گِنِل لَویا باردَاِرت        اَسِریا چَشِت لَشِ بِیعارِت

فِیت فَتِ بَچُو هر شُو سِیم نِما      دس آخِر دِی شهر کِردِیمُ و رِسوا

هر شُو جمعه رَتِی وِ آقا        دُوچِه و ِبُلوَار دُوچه وِ شُهوا

دِ خِضِر مِیَزی وِ دُو بِراره

هِیچکَه نِمِی گُت مِناکُه دَاره

اُو کُرکَی قِرتِی بِیتِلی رِیدار وا اُو رِفیقِش چی خُویِش بیعار

دَرِ حَوش مَیسَا و ِپا اَو دِیوار      اَنگِلاتِ تُو دِ صُو تا شوگار

دُوچه بُردِنِت وَ سَرِ مِنار          دَسِی چی رَتِی واشُو تا چِنار

اَی پِل بُرِیِه عِشقِی لَکاتَه          کاشکِی پَرِیشَو مِی کِردی لاتَه

دِ خِضِر مِیَزی وِ دُو بِراره

هِیچکَه نِمِی گُت مِناکُه دَاره

وِ اِسمِ گردش هَی مِیکِی وِ در    سیم نِمادِیَه کَسی تا سَحَر

آخِر دُونِستِم تِرمُغی مِینِی          هَی دِ دخترِی خُوتِه دِرمنِی

اَر اُو راس می گُت میما کِیخائِیت      وِ بَووَت می گُت یا آقا دَائِیت

اَر رِیش نِمی کِرد وِ بُووَت بَووَه     روز که وِم می گُت دِ پا تَشتاوَه

دِ خِضِر مِیَزی وِ دُو بِراره

هِیچکَه نِمِی گُت مِناکُه دَاره

بحثِ حرف مَووِم اَر چِنی بُووَه      اَرگِیَت پُر با مُردِه سیت خُووَه

هَشتَ پَنجا میحا دُکتُر فُزونِی        اَر بِحای ذُولِی دِ گِیت بُونِی

دختِرایقَه سُست ایقَدَر بی حِسَ   چِیَ مُرغی بَیِسی تاوِت بَووَن پِسَ

پارسال دُونِسم گِنَت دِرمِیا       کِه گُتی میحام رَووِم وِ دریا

دِ خِضِر مِیَزی وِ دُو بِراره

هِیچکَه نِمِی گُت مِناکُه دَاره

گالِت کُووِسَه دِیچِه تاکَیشت      سه سال هَم مَنِی دِکِلا سه هَشت

بَمُنَه وِجات دَرسُ و کِنایات        مَنِی جُوبَپُوش رَو وِ خِرآوات

ای خدا سی چَه دختر وِ مِه دَی         باوَش بَفَهمَه مِیرَم مِثلِ سَی

دِ خِضِر مِیَزی وِ دُو بِراره

هِیچکَه نِمِی گُت مِناکُه دَاره

صُهُ بیارَمُو تَی دادسِتَو           شاید بِیارَش بَکَش دِ زِندُو

بَووِش وِم گُتَه شِی بَکِنِم وِش       اوِل تا آخِر وِش بوتُو بیکش

رُولَه رُولَه سیت بَکِم فریبا         کاشکی می مُردی اُو سالِه وَبا

دِ خِضِر مِیَزی وِ دُ وبِراره

هِیچکَه نِمِی گُت مِناکُه دَاره

ئی کُریا امروز کَی حیا دارَن    هَمَه قرتی ُ و هَمَه بی عارن

اَر ئی طور بَیسی بَمونی دِ خُآو     حاشا می زنَه اُو حُونَه خِرآو

شِهامَی بَکَه باوَش بَمیرَه          یاوه ای زیا دَردی بَئیرَه

چَنی خوارِم کرد چَنی زارِم کِرد     رسوای شهر و دِ بازارِم کِرد

دِ خِضِر مِیَزی وِ دُو بِراره

هِیچکَه نِمِی گُت مِناکُه دَاره

نوشتن دیدگاه

تصویر امنیتی
تصویر امنیتی جدید